Bloed prikken met Merle

Hoi! Afgelopen maandag moest ik bloed prikken. Waarom dan? Nou, ik ben al een tijdje aan het klungelen met mijn gezondheid. De hele winter eigenlijk al. Dan ben ik weer ziek, dan gaat het weer beter, dan weer minder en ga zo maar daar. Nu kreeg ik ook nog eens erge keelpijn en besloot ik maar eens naar de dokter te gaan. Ik heb de ziekte van Pfeiffer gehad en misschien heeft het daar wel iets mee te maken? De dokter had het ook al over het ‘broertje’ of ‘zusje’ van Pfeiffer en had nog wat andere dingen die nagekeken moesten worden. Dit moet door middel van bloed…. oftewel op naar het ziekenhuis om bloed te prikken!

Nou heb ik al eens vaker bloed moeten prikken (ziekte van Pfeiffer kun je in je bloed zien, vandaar). Maar echt een grote hobby is het niet van mij. Ik vind bloed en dat soort dingen maar niks. Ik neem je mee naar afgelopen maandag toen ik bloed ging prikken.

Bloed prikken in het ziekenhuis:

Het zweet brak me al uit toen de huisarts het over ziekenhuis en bloed prikken had. Noooo! De laatste keer dat ik bloed moest prikken duurde het erg lang. Why? Ik heb ontzettend moeilijke aders. Ze rollen vaak weg (ook dat nog!). Dus heel relaxt zit ik er niet. De vorige keer hebben ze eerst links geprobeerd, lukte niet, dan naar rechts, ging ook niet, dus gaan we vervolgens weer terug naar link. Een HELL voor mij!

Tijdens de autorit naar het ziekenhuis vond mijn moeder dat ik al stil was. ‘Ik ben mij mentaal aan het voorbereiden’ zei ik, haha. Eenmaal in het ziekenhuis moest ik een nummertje trekken bij de afdeling bloed prikken. Daar zat ik dan met mijn moeder. Bloedheet dat ik het had! Mijn moeder hield mijn jas maar vast bij haar. Ja nummer 72 is aan de beurt. Ik geef mijn briefje van de dokter af (waar alles op aangekruist is waar ze naar gaan onderzoeken in mijn bloed) en mijn ponskaartje. Die was in orde, maar dan zie ik een grote frons op het gezicht van de mevrouw die mij helpt…..

‘Dit is gek aangekruist’ zegt ze…. ‘dit snap ik niet’. ‘Deze 2 hokjes kunnen niet tegelijk aangekruist zijn’‘Neemt u maar even plaats, ik ga dit achter even navragen’. Ik ga braaf tussen een tafeltje en een oude meneer in zitten (zweet nog steeds all over the place). Dan komt de mevrouw voorbij lopen op krukken… (hoe ver zou dat ‘even’ naar achter lopen duren joh?!). De tijd lijkt heel lang voorbij te gaan en ik word alleen maar zenuwachtiger.. De ene meneer wordt geholpen dan een andere mevrouw en ik zit er nog maar steeds…

Dan komt ze terug op haar krukken. En duikt weer achter de computer waar ze vervolgens hevig begint te tikken. ‘Mevrouw Hebing’! Ik loop naar de balie. ‘Ik heb het even nagevraagd en’…….. ze vertelt iets wat ik niet helemaal snap en waarschijnlijk komt dit ook door de zenuwen, haha.  Maar het kwam erop neer dat ze het ene pas konden testen als het andere positief was ofzo?! ‘U moet dit forumlier aan de prikster afgeven en u mag weer plaats nemen in de wachtruimte.’

Oké, ik ga weer zitten en hoor dat mijn stickers voor op de buisje uit de printer rollen. Nu is het wachten totdat ik aan de beurt ben, want er zitten nog aardig wat stickers van andere mensen voor…. Naast mij op het tafeltje ligt een reisgids. Laat ik daar maar eens in kijken en mooie landen uitzoeken om dadelijk over na te denken wanneer ze bloed gaan prikken.

Dan ben ik aan de beurt. Een jonge en vlotte verpleegster neemt mij mee. Ik zeg eerlijk dat ik het helemaal niks vind en niet wil kijken. Ze vertelt precies wat ze aan het doen is en wanneer ze gaat prikken. En wonder boven wonder gaat het in één keer goed! In één keer goed! Dat is serieus nog nooit gebeurd! 5 buisje vol bloed zijn gevuld, het laatste buisje duurde wel lang.. (bloed was denk ik bijna op, haha). De  verpleegster bleef mij tegen mij aanpraten om mij af te leiden en ik dacht aan de mooie landen uit de reisgids en voor ik het wist plakte ze een watje op mijn arm en mocht ik gaan (Yes!).

Een beetje verbaasd liep ik weer naar mijn moeder. Ik had honger en suikers nodig (waarschijnlijk door de spanning). In het restaurant van het ziekenhuis hebben we warme chocolademelk gedronken en een koekje gegeten en ik vertelde mijn moeder precies dit verhaal hierboven. Ze begon te lachen en zei: ‘zie je, valt toch best mee’. En eerlijk gezegd viel het ook wel mee. Het blijft zeker geen hobby van me en van het idee word ik al naar, maar deze keer ging het best goed. Ik heb me drukker gemaakt dan nodig was.

Wat heb ik hieruit geleerd. Zeg eerlijk tegen een verpleegster dat je niet goed tegen bloedprikken kan en laat haar zoveel mogelijk tegen je aanpraten en dingen vragen. Zo vergeet je dat ze bezig zijn en zelf dacht ik ook nog aan leuke dingen uit de reisgidsen, hihi. Het wachten duurde echt 10 maal langer dan het prikken. Ik had natuurlijk ook de pech dat ze het een en ander moesten navragen… maar goed. Het viel allemaal reuze mee en ik denk dat als ik ooit nog eens moet bloed prikken ik er iets rustiger zit dan nu.

Nu zijn we natuurlijk benieuwd naar de uitslag…

Ik blijk een flinke keelontsteking te hebben. Hier krijg ik antibiotica voor. Ik heb een lage weerstand door de ziekte van pfeiffer, daarom pak ik dit soort dingen snel op en ben ik snel moe. Even door de nasleep van pfeiffer heen bijten en mijn antibioticakuur netjes afmaken. Verder waren nog niet alle uitslagen binnen, maar ze verwachten niks ernstigs, dus dat is fijn. Even goed uitzieken en dan kump het goe (Achterhoeks, haha).

Mocht ik ook nog eens bloed moeten prikken dan hoop ik dat die reisgidsen er nog liggen en ik een kletsgrage verpleegster heb, hihi.

Heb jij wel eens bloed moeten prikken? Wat vind jij daar van?

Misschien is dit ook leuk?

2 comments

  1. Ik heb een aantal jaar geleden ook Pfeiffer gehad en merk daar soms ook nog wel wat van. Maar bloedprikken is inderdaad stom. Ik heb gelukkig altijd wel mazzel met mijn aders, want die zitten perfect als het om bloedprikken gaat. Alleen laatste keer werd ik helemaal niet goed daar in die stoel, dus ik moest gaan liggen en kreeg gelukkig wat eten en drinken. Maar het is gewoon een horror om daar naar toe te moeten.

    1. Ja, het is inderdaad geen feestje om er heen te gaan.
      Jij hebt dus af en toe ook nog last van pfeiffer? Ik dacht dat ik bijzonder was, dat ik daar nog last van had, maar dat kan dus nog.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *