Reddingsactie: 5 jongeren, oma en defecte rolstoel

Hoi! En toen stond je ineens op straat met 5 jongeren en een oma in een rolstoel die het niet meer deed. Wat is dit nou weer dan Merle? Nou, ik zal het jullie vertellen. Ongeveer 1,5 week geleden was ik met Thijs onderweg naar Arnhem vanaf zijn kamer in Ede. We zouden wat gaan eten met zijn zusje in Arnhem, maar voordat we daar aankwamen duurde wat langer dan wij dachten. Wij hebben namelijk een oude mevrouw geholpen die niet meer verder kon met haar rolstoel. Waar kunnen we een lintje aanvragen? Haha, nee grapje. Zoveel stelde het niet voor, maar lees mijn verhaal wat er allemaal gebeurden…

Onderweg naar Arnhem

Met Thijs zat ik samen in de auto op weg naar Arnhem. Het was spitsuur, dus reden we binnendoor. Niet via de snelweg, maar door Oosterbeek en zo een stuk door Arnhem. We reden in Arnhem noord toen er midden op de weg een mevrouw in een rolstoel stond. Er stonden 2 jongens en een meisje bij. Thijs en ik besloten de auto aan de kant te zetten. Thijs stapte uit en ging kijken. Ik bleef in eerste instantie nog zitten, want de auto stond nogal scheef op de straat, haha.

Na 5 minuten kwam Thijs naar mij toe. Deze mevrouw heeft rolstoel pech. Midden op de straat begaf haar elektrische rolstoel het. De 2 jongens hebben haar naar de kant geduwd en daar de rem aangedrukt. Mevrouw was slecht te verstaan met praten,  noemde verschillende nummers en organisaties op. En bleef drukken op de rolstoelknopjes. De lampjes waren allemaal rood…. dan lijkt mij dat hij het dan niet meer doet.

Kapotte rolstoel

De auto wat verder in de berm gezet, alarm lichten aan en ik stapte ook uit. Aangekomen bij de oma zag ik dat het plan was om de rolstoelleverancier te bellen. Het meisje die erbij stond was naar haar huis gegaan (woonde vlakbij) en heeft nagevraagd of iemand deze mevrouw kende. Ze kwam terug en niemand wist wie ze was. Er zat wel een verzorgingstehuis dicht in de buurt en die naam stond ook op één van haar kaartjes die ze bij had.

Ondertussen hadden we een ietwat geërgerde Thijs aan de telefoon. Het nummer van de rolstoelleverancier was een 0900 nummer, dus dat werd ten eerste al betalen. En wanneer Thijs iemand eindelijk aan de lijn had, werd er opgehangen! Nouja! Mevrouw mompelde toen iets dat er een taxi was, waar ze veel mee reisde. Dit nummer stond ook op een kaartje. Het meisje in het tasje van de mevrouw gekeken die om haar nek hing en vervolgens hebben we dat nummer gebeld. Was wel even raar om bij iemand zomaar in haar tasje te rommelen, haha. De taxi kon met 1,5 uur komen!

De politie

‘Wat ‘ dachten wij?! Dat gaan we niet goed vinden. Dan staan wij hier 1,5 uur in de kou met deze mevrouw te wachten. Dan zat er maar één ding op en we hebben de politie van Arnhem noord gebeld. Na ongeveer een kwartier kwam er een agent aan in een auto. Daar gaat mevrouw met de rolstoel niet inpassen dachten wij. De agent kwam naar ons toe met een lachend gezicht en zij: ‘daar komen de echte hulptroepen’. Er kwamen namelijk 2 mannetjes aan scheuren in scootmobiels van het verzorgingstehuis waar die mevrouw woonde. Wij lachen. Ze waren opgeroepen om ook te komen kijken.

De agent maakte eerst een compliment naar ons dat we zo goed bezig zijn en bij haar zijn gebleven. Vervolgens heeft hij het bedrijf van de elektrische rolstoel gebeld. En nu komt het grappigste: dat nummer wat daarop staat heeft helemaal niks met elektrische rolstoelen. Hoe dan?! De volgende vraag van de agent was of wij al een taxibedrijf hadden gebeld. We haalden het kaartje uit het tasje tevoorschijn. ‘Zooo’, zegt de agent, ‘jullie hebben haar ook al gerold!’ Dat was natuurlijk een grapje, in dit soort situaties mag dat.

Vervolgens heeft de politie de taxi weer gebeld waar mevrouw met de rolstoel mee vervoerd kan worden en toen konden ze ineens met één uur bij ons zijn. Dat vond meneer de agent ook niet snel genoeg en uiteindelijk kon er iemand met een half uur komen (na een wat boze agent aan de telefoon gehad te hebben).

Gek hè, nu kan het ineens wel. Wanneer wij bellen doen ze moeilijk, belt er een agent, dan gaat het wel lukken. De agent kon niet langer blijven wachten (was dodenherdenking die dag). Wij bleven (de 2 jongens, het jongere meisje en Thijs en ik). De 2 mannen op de scootmobiels waren er ook nog en daar stonden we dan met z’n allen.

Een hoop sigaretten

Ondertussen begon mevrouw in de rolstoel al aan haar vijfde sigaret (ik herhaal: vijfde sigaret!). Echt niet normaal hoeveel sigaretten er door heen gingen, haha. En elke keer kon een van de jongens het vuurtje aanmaken. We hebben ons kapot gelachen. En ook nog super lief, er kwam een mevrouw die aan de overkant woonde ons koffie en broodjes brengen. Zo aardig! Ook bracht ze een dekentje mee voor de mevrouw in de rolstoel. Ik vraag mij eigenlijk wel af of ze het wel koud had… ik bedoel maar: 4 sigaretten in één uurtje….

Na enige tijd zijn de 2 mannen in de scootmobiels er weer vandoor gescheurd om vast terug te gaan naar het verzorgingstehuis om daar bezoek van de mevrouw op te vangen. De andere mevrouw van de koffie ging ook en daar stonden de vijf jongeren weer met de oudere mevrouw.

Oma met 5 kleinkinderen?

Je zag mensen kijken die langs reden, hoe zit dit in elkaar? Haha. Oma op pad met 5 kleinkinderen? En daar kwam dan eindelijk de taxi aan. Mevrouw ingeladen en wij konden weer verder gaan. Ze heeft ons wel 100 keer bedankt echt super lief! Ook de agent zei al dat wij trots op onszelf mochten zijn :).

reddingsactie

Het grappige is bedenk ik mij nu, dat ik de namen van de 2 jongens en het meisje niet weet, terwijl we daar zo’n 1,5 uur hebben gestaan haha. We hebben wel wat gekletst enzo, maar vooral ook over en met mevrouw. Super grappig eigenlijk.

Wel fijn dat er mensen kwamen om ons te helpen. We moeten er toch een beetje voor elkaar zijn? Het voelde na afloop echt goed dat wij de mevrouw zo hebben geholpen. Ik hoop dat veel meer mensen op deze manier zouden reageren.

Misschien is dit ook leuk?

1 comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *