En toen was mijn moeder haar mobiel kwijt…

mobiel kwijt

Hoi! En toen was mijn moeder haar mobiel kwijt…. Maak je maar klaar voor een hilarisch verhaal hoor. Mijn moeder is echt een schat. Echt de liefste en leukste moeder die je maar kan wensen (mijn vader trouwens ook hoor!). Maar over hem gaat dit verhaal niet. Nee, dit gaat over mijn moeder en haar soms wat slordigheid. Ik raak nooit iets kwijt (oké bijna nooit) en mijn vader ook niet. Wij lijken daarin heel erg op elkaar. Ruimen beide alles netjes op en vaak op een vaste plek. Mijn moeder is daar wat minder handig in…. En zo gebeurde het dat we met zeven man op een zondagmiddag en avond op zoek waren naar haar mobiel (haar mobiel was kwijt!) En hij lag op een plek waar je het totaal niet verwachtte…..Lees het hilarische zoekactie verhaal.

Hoe het begon

Een paar weken terug was de Dam tot Dam loop. Mijn moeder en schoonvader deden hier aan mee en we besloten er een leuk weekendje weg van te maken. Op zaterdag vertrokken we en zondag was de loop. Benieuwd hoe dat ging en wat we allemaal gedaan hebben? Dat zie je in DEZE vlog. Wie zijn we dan? Nou, mijn moeder, vader en ik dus. Mijn schoonouders, (Theo en Monique, schoonzusje (Rianne) en mijn vriendje (Thijs). Zondagmiddag kwamen we terug. We reden naar ons huis, omdat we het weekend leuk wilden afsluiten bij de Chinees in Doetinchem. Naar deze Chinees gaan we wel vaker. Zo lekker daar!

Op de terugweg waren we in de auto al aan het appen waar iedereen reed. We waren namelijk met drie auto’s, haha. Dus we waren al lekker flauw bezig. Daarbij kwam ook nog eens dat we allemaal niet helemaal lekker in orde waren door het eten van de avond ervoor. We hebben namelijk in Purmerend in een restaurant gegeten waar de hamburgers en patat niet helemaal goed vielen. Thijs en Rianne hadden nergens last van, maar die hebben geen hamburger gehad en weinig friet. Dus daar heeft het aangelegen. Maar dat even ter zijde ;).

Mobiel kwijt

Onze buiken rommelden en we moesten vaak naar de wc. Dat gebeurde dus ook toen we bij ons aankwamen. Om en om naar de wc en mijn moeder en schoonvader hebben na elkaar nog gedoucht. Zo tegen kwart over 5/ half 6 waren we klaar om naar de Chinees te gaan. Een standaard zin die we roepen is dan: ‘hebben we alles en iedereen?’ Iedereen: ja! En toen werd het stil…. mijn moeder rommelde in haar tasje. ‘ Ik mis mijn mobiel’……..  Mijn moeder heeft een nieuwe tas en ik heb gezegd een indeling te maken en alles een beetje in een vast vakje te doen.

De hele tas uitgepakt, maar geen mobiel. We begonnen allemaal al een beetje te lachen, want dit kennen we. De mobiel zal wel op een vaste plek in huis liggen.  Of op de keukentafel, woonkamertafel of op de kast in de woonkamer. Maar nergens lag een telefoon. Er lagen in huis wel spullen die we nog moesten opruimen van het weekendje weg en daar werd overal tussen gezocht. Nergens een mobiel. Mijn moeder was echt haar mobiel kwijt!

De oplossing van mijn vriendje en schoonvader: we gaan je bellen! Dan horen we je telefoon over gaan. Maar het leuke natuurlijk was….. deze stond op trillen. Dus we belden en we waren muisstil……. nergens hoorden we een trillend geluidje. Het zal er vast heel stom uitgezien hebben. Zeven man stilstaand in een huis om te horen of ze ergens iets horen trillen, haha.

mobiel kwijt
Dit is mijn moeders telefoon trouwens ;).

Zoeken, zoeken, zoeken

Dit werkte dus niet helemaal. Dan alle plekken in het huis langs gaan waar mama is geweest. En ondertussen bleven Thijs en ik bellen naar mama’s mobiel. Mijn schoonouders zochten tussen hun spullen. Tja je weet maar nooit! Mijn moeder keek zelfs in de koelkast want daar was ze ook geweest, haha. Van gekkigheid weet je niet meer waar je moet zoeken (tja wat moet je dan als je mobiel kwijt is, haha). In de auto is er gezocht en in de schuur snel, want daar heeft ze haar hardloopschoenen neergezet…..

Naar de Chinees

Ondertussen vond mijn moeder het wel goed en zijn we naar de Chinees gegaan. We hadden immers gereserveerd om kwart voor 6 en de mobiel kon niet ver zijn. In de auto heeft ze namelijk nog geappt. Ondertussen is tijdens de rit naar de Chinees de auto nog eens goed bekeken, maar nog steeds geen telefoon. Tijdens het eten begonnen we natuurlijk flauw te worden en kwamen de grappen over de mobiel. Zo ging er ineens een mobiel af, nee die kan niet van Esther zijn… haha (nee , mobiel kwijt…..). Zouden de uitslagen van de Dam tot Dam loop al op de site staan, Esther zoek jij dat even op, ohnee, kan niet. Rianne had het over typen met haar nagels op het scherm van je telefoon en dat dat lastig gaat met een gebroken nagel. Ik maakte de opmerking: mama kan helemaal niet meer typen.

Mijn schoonmoeder had het ook nog over haar vader. Die is nu dement en ook regelmatig spullen kwijt. Hij is vaak zijn portemonnee kwijt en deze ligt vaak in de koelkast, in de wasmachine of onder zijn kussen. Mijn moeder is niet dement, maar soms wat chaotisch. Waarschijnlijk ligt haar telefoon dus op een onlogische plek was onze conclusie. Ik bedoel; ze heeft ooit een keer onze huistelefoon meegenomen naar haar werk als mobiel…..

En mijn vader begon ineens over de Heilige Antonius aanroepen. Mijn oma schijnt dat altijd te doen als ze iets kwijt is. En dan is het zo weer gevonden! Nou op dit moment bevindt deze Antonius zich niet in ons huis, want de mobiel is daar niet.

Zoekactie bedenken

Mijn moeder kon gelukkig meelachen om deze grappen. Maar die telefoon kon niet ver zijn en moesten we vinden! Thijs kwam met het idee om find my iPhone te gebruiken. Mijn moeder heeft namelijk de iPad aan haar iPhone gekoppeld. Ze wist alleen het wachtwoord niet meer zo snel, maar als we thuis zouden zijn, dan ging ze die zoeken. Alleen…. haar batterij van de telefoon was wel bijna leeg…. dus of we die IPhone dan zo nog zouden vinden….

Volgende plan van Thijs: we gaan georganiseerd zoeken! Zoals we dat net deden was meer als kippen zonder kop rondlopen. Thijs heeft namelijk bij de Bos patrouille gezeten. Hij vertelde dat hij daar heeft geleerd om van voor naar achter te zoeken in een lijn. Ik voelde ook een soort van Ellie Lust momentje opkomen! ‘Met de klok mee zoeken!’. Dat werd het plan als we thuis zouden komen. Thijs zei dat we bij de voordeur moesten beginnen en zo door naar de achterkant van het huis. Dit leek ons wel wat.

Weer thuis in de schuur….

Nadat het eten op was, waar we overigens heel erg van genoten hebben, vertrokken we naar huis. Toen we thuis aankwamen vroeg mijn moeder of er iemand ook al in de schuur heeft gekeken. Mijn vader had dat gedaan, maar vluchtig. Ik zei al gelijk: ‘nog een keer doen en kijk dan in de diepvries, haha’. Wij met z’n allen naar de schuur en mijn moeder tilt haar hardloopschoenen op en wat denk je……..

Juist! Haar mobiel zit in één van haar hardloopschoenen! Dit hadden we van te voren echt niet bedacht, haha. Tijdens het wegbrengen van was en haar schoenen heeft ze te veel in haar handen gehad en haar mobiel maar even in de schoen gedaan. Ja en dat vergeet je….. Bij ons was het dus al een beetje Sinterklaas en mijn moeder had vast haar schoen gezet, haha. Thijs zei al: je mag ook gewoon zeggen dat je een nieuwe telefoon wilt, haha.
En wat bleek dus….. de heilige Antonius zat dus in de schuur ;). Haha.

mobiel kwijt
De beruchte hardloopschoenen!

Wat hebben we geleerd?

We hebben allemaal erg kunnen lachen tijdens deze zoekactie en het eten. Mijn moeder ook en vindt het niet erg dat ik dit met jullie deel. Het is natuurlijk ook wel heel grappig dat je je telefoon terug vindt in je schoen. De batterij was trouwens bijna leeg en ze had een heleboel oproepen gemist. Gek hè?!
Wat hebben we hier van geleerd? Niet in haast iets wegleggen. Nadenken bij wat je doet (ik geef toe, dat doen we echt niet allemaal, ook mijn vader en ik niet). Ben je iets kwijt en ga je met meer man zoeken: denk aan Thijs en de bos patrouille – van voor naar achter zoeken- of aan Ellie Lust –  met de klok mee zoeken-.
En verder: denk onlogisch. Waar ben ik allemaal geweest en wat heb ik allemaal in mijn handen gehad.

Nou dat was het verhaal van mijn moeder die haar mobiel kwijt was en onze zoekactie. Nu ik dit zo lees moet ik er weer om lachen. Voor nu weten we wat we moeten doen als zoiets weer gebeurt. En ik voel aankomen dat we dit soort momenten nog vaker meemaken. Al is het dan niet iets wat mijn moeder kwijt is, maar iets anders, haha.

Ben jij wel eens iets kwijt en dat dit dan op een rare plek ligt?

Misschien is dit ook leuk?

10 comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *